وقتی که خورشيد به پيش شب میرود و

پای آخرین عابر تهی می شود ، با کوله باری

از غم و درد می روم

دیرین در میان کوچه های ساکت شهر

گریه مکن ای وارث تنهايی ،

من باید بروم تا با غم غريبی خويش

درد غربت را از جداره های دل کوچکم بزدایم ،

اما بدان که نفس خاطراتم هر لحظه به یاد تو

غافل نيست