یک قصه از غصه و یک حکایتی از اندوه

همه یک معنی را می دهند

آن زمان که دیگر بهانه ای جز سیاه کردن

کاغذ های سفیدم نخواهم داشت

و آن زمان که " که باور می کنم " تمام خاطراتم

جز عبور یک رؤیا

چیز دیگری نبوده است

چگونه می توان با دستانی نوشت

که خود سالهاست برای نوشتن بهانه ای ندارند ؟؟؟

با چشمانی گریست که سالهاست گریستن هیچ کس

را به خاطر مرگ گل سرخی ندیده اند ؟؟؟

چگونه می توان در قاموس بی گناهی از عشق سخن گفت

آن زمان که عشق جز پاکی معنایی ندارد

و چگونه می توان بود

آن زمان که دیگر بودن معنایی ندارد

وقتی که خورشيد به پيش شب میرود و

پای آخرین عابر تهی می شود ، با کوله باری

از غم و درد می روم

دیرین در میان کوچه های ساکت شهر

گریه مکن ای وارث تنهايی ،

من باید بروم تا با غم غريبی خويش

درد غربت را از جداره های دل کوچکم بزدایم ،

اما بدان که نفس خاطراتم هر لحظه به یاد تو

غافل نيست